On Bir: Maya

29 Eylül 2026 Salı / Lakeway, Texas

Maya,

Bu mektup sana. Sadece sana.

Önce bir itirafla başlayayım: Bu mektupları yazmaya ablan Ada doğduğunda başladım. İlk on mektubun hepsi ona yazıldı, sonra hayat, işler, taşınmalar araya girdi ve ben uzun bir süre yazmayı bıraktım. Sen dünyaya geldiğinde bu defterin sayfaları bir süredir boştu. Bir gün bu mektupları okuduğunda "Peki bana neden yazmadın baba?" diye sorarsan, haklısın. Bu mektup biraz da o sorunun cevabı, biraz da bir özür.

Ama şunu bil: Sana yazmamış olmam, seni düşünmediğim anlamına gelmiyordu. Aksine, seninle geçen her gün o kadar doluydu ki, yazmaya zaman kalmadı.

Adının ne anlama geldiğini biliyor musun? Türkçede maya, hamuru kabartan, sütü yoğurda çeviren o küçücük şeydir. Bir avuç hamurun içine bir tutam maya katarsın, bir süre beklersin ve bütün hamur değişir, büyür, canlanır. Maya azdır ama etkisi büyüktür. Bir de Türkçede "insanın mayası" diye bir söz vardır; bir insanın özü, karakteri, onu o yapan şey demektir.

Sen de ailemize tam böyle katıldın. Üç kişilik bir aileydik, sen geldin ve her şey değişti. Evimiz daha kalabalık, daha gürültülü, daha canlı oldu. Annenle ben, sevginin bölünen değil çoğalan bir şey olduğunu en çok seninle öğrendik. Ablan Ada, abla olmayı seninle öğrendi. Sen bu ailenin mayası oldun kızım.

Bilim insanları, ailedeki ikinci çocukların dünyaya biraz farklı bir yerden baktığını söyler. Sen doğduğunda seni bekleyen sadece bir anne ve bir baba değil, seni merakla izleyen, sana dokunmak isteyen, belki biraz da kıskanan bir abla vardı. Hayata ilk günden bir yol arkadaşıyla başladın. Bu senin şansın. Ama bir o kadar da şunu hatırla: Ablanın izinden yürümek zorunda değilsin. Kendi yolunu, kendi adımlarını, kendi düşüşlerini ve kalkışlarını yaşamaya hakkın var.

Onuncu mektupta ablana düşmekten ve kalkmaktan bahsetmiştim. Sana da aynısını söyleyeceğim, ama bir şey ekleyerek: Kimse seni ablanla, bir arkadaşınla ya da başka biriyle kıyaslamasın. Kıyaslanmak, insanın kendi mayasını unutmasına yol açar. Sen kimsenin küçük versiyonu, kimsenin kopyası değilsin. Sen Maya'sın ve bu kadarı yeterli.

Artık sen de ablan gibi her sabah okula gidiyorsun. Harfleri, kelimeleri öğreniyorsun. Belki çok yakında bu mektubu kendin okuyabileceksin. Okuduğunda bazı kelimeleri anlamayabilirsin; olsun. Ben buradayım, birlikte okuruz. İlk mektupta ablana dediğim gibi, benim bakış açımı benimsemek zorunda değilsin. Bu mektuplar sadece sana bir yön duygusu vermek için. Gerisini sen bulacaksın.

Senden sonraki mektupları ablanla ikinize birlikte yazacağım, ama arada sırada sadece sana ait olanlar da olacak. Söz.

Seni çok seviyorum Maya. Hem de ilk günden beri.

Sevgiyle, Baban.